NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Rysujesz już lepiej ode mnie.
Ale nie ciesz się.
To żaden wyczyn.
To ty i ja.
Od teraz trzymajmy się razem.
Zawsze.
Tu jesteśmy teraz.
A to jest Śmiałek.
Byłeś tam już dwa razy.
Nie było zbyt fajnie, ale mniejsza o to.
To układ Alfa Centauri.
Już ci o nim mówiłem.
To nasz nowy dom.
I tylko ty możesz nas tam zabrać.
Będzie nam tam dobrze.
Tak mi się wydaje.
Dziękuję. Gdybyś nie zabił DOR-a, nie znaleźlibyśmy robota.
Zaufaj mi. To się musi udać.
To będzie pierwszy kompletny robot.
A przez to bardziej wydajny.
Rozpoczynamy test za trzy, dwa, jeden...
Ostrożnie.
Nie uszkodź go.
To nasz bilet do domu.
Przygotuję się.
Będziemy czekać na miejscu.
Zabierz ich do środka, a my zajmiemy się resztą.
Co czujesz?
- Mrowienie. - Więc fibroblasty się aktywowały.
- Ohyda. - To znaczy, że działa.
I tak ohyda.
Powoli.
Dobrze być znów razem.
Chodź tu.
- Dobrze, że jesteś cała. - I ty też.
To cię pewnie boli, co?
Trochę tak.
Widziałem, że medycy zajmowali się też dr Smith.
Zdziwiło mnie, że nie była w kajdankach.
Chyba rozpoczęła nowy rozdział.
Może rozpoczynać, co tylko chce, ale to nic nie zmieni.
Ocaliła dziś pana Jacksona.
Mamy większe problemy niż ona.
Dokąd idziesz?
Wysłali mnie na tę planetę z pewną misją.
Muszę ją dokończyć.
- Pozwolenie na wstęp? - Przyznane.
John Robinson? Szybko stanął pan na nogi.
Wszyscy mi to mówią.
Chciałem zapytać o nasze zapasy wody.
Bywało lepiej.
Wydobyliśmy 750 tysięcy litrów, nim pojawiła się informacja o skażeniu.
- Gdzie one są? - W zabezpieczonych zbiornikach.
Co teraz? Jak oczyścimy tę wodę?
Nasi naukowcy opracowali proces.
Jest bardzo pracochłonny. Potrwa około 53 tygodni.
Rok?
To długi czas,
ale damy radę.
Ale nie tylko po to pan tu przyszedł.
Skoro o tym mowa...
Incydent z pana córką...
To trudna sprawa.
Musiałam mieć na uwadze dobro reszty załogi.
Jako żołnierz pewnie pan to rozumie.
Jestem też ojcem.
Więc gdy następnym razem będzie chodziło o życie mojej rodziny,
chcę o tym wiedzieć.
Kapitanie.
- Nagraliśmy coś. - Co?
Proszę posłuchać.
NIEZNANY SYGNAŁ
Proszę wyjść. Wezwij Hastingsa.
- Co się dzieje? - Dokończymy później.
Wyprowadźcie pana Robinsona.
Spokojnie.
Bez obaw.
Już dobrze.
Cygan to przyjaciel.
Chyba źle zaczęliście znajomość.
To jest koń.
Udomowione zwierzę.
Używaliśmy ich, gdy jeszcze nie było rydwanów.
Tak je uspokajamy, gdy się zdenerwują.
Tylko spokojnie. To jest wędzidło.
Dzięki niemu nie ucieknie.
No dobrze.
Przyjaciel Willa Robinsona.
Zgadza się.
To tylko dla pewności.
To go nie boli.
Obiecuję.
Lubi, gdy się na nim jeździ.
Chodź.
Co to za reakcja?
Chyba się cieszy.
DOR ścigał Willa.
Uwięził robota w dziurze, by go dopaść.
Miał nadzieję, że tak go zwabi.
Ale czemu interesował go twój syn?
Nie wiem.
Ich więź jest wyjątkowa.
A to może budzić strach.
Czas ruszać.
Można powiedzieć, że to przymusowy urlop.
Jeśli chcesz wiedzieć, to boli.
Naprawdę mi przykro.
Byłem to winny Penny, więc...
- No właśnie... - Nic nie mów.
Mała ma potencjał.
- Chcę, by o mnie napisała. - Dobrze.
Bo musisz mi pomóc.
Śmiałek odebrał dziś rano sygnał audio
i od tamtej pory Kamal i Hastings siedzą na mostku.
Wstrzymali transport z planety.
- To pewnie z powodu rdzy. - Nie wydaje mi się.
Kursy ustały dopiero po tym sygnale.
Coś tu nie gra.
Kamal wyglądała, jakby zobaczyła ducha.
Raczej usłyszała.
Wszystkie sygnały są archiwizowane w serwerowni.
- Nagrania też? - Ale mają tam dostęp tylko upoważnieni.
A ty, przyjacielu, nie jesteś jednym z nich.
Jeśli ktoś może to obejść, to pewnie Don West.
Wcześniej tak było. Ale teraz jestem tu uwięziony.
Masz pecha.
Nie mogę ci pomóc, John.
Mowa o włamaniu i kradzieży.
Jestem lekarzem.
Muszę dbać o reputację.
Proponuję wyłożyć karty na stół.
Cudownie.
Zawsze unikałaś kłopotów, bo byłaś o krok przed innymi.
Dwa kroki.
Teraz jesteś do tyłu.
Jak wszyscy. I to bardzo.
Nie czujesz się z tym źle?
Mam własne biuro.
Widzisz, żeby było mi źle?
Kapitan Kamal prawie cię poświęciła, by ratować swój statek.
Nie było ci z tym źle?
Już rozumiem.
Tak naprawdę chcesz pomóc mnie, a nie sobie.
Klasyczna strategia.
Moja ulubiona.
- Dobrze to rozegrałeś. - Ja w nic nie gram.
Próbuję ochronić moją rodzinę.
W jaki sposób miałabym ci pomóc?
Chcę się dostać do miejsca, do którego dostęp ma niewiele osób.
- Czemu myślisz...? - Wszyscy uwierzyli, że jesteś dr Smith.
To oznacza, że musiałaś przemknąć się niezauważenie,
uniknąć ochrony i zmienić dane cyfrowe.
Jeśli ktoś może dostać się w to niedostępne miejsce, to ty.
No nie wiem.
Brzmi ryzykownie.
Naprawdę myślisz, że przyszedłbym akurat do ciebie,
gdyby to nie było absolutnie konieczne?
Nie.
Nie sądzę.
Dobra.
Ale skoro mam się narażać,
będziesz mieć u mnie dług.
I to ogromny.
Znasz je, Adler?
Nie spotkałem ich wcześniej.
A mówiłeś, że widziałeś tu już wszystko.
Nie przepuszczą nas.
Musimy je ominąć.
Poszukajmy innej drogi.
Nieźle.
Nakarmimy go?
Zaraz coś ci dam.
Chcesz jabłko, Cygan?
Trzymaj.
Podaj mu je.
W ten sposób.
Już wystarczy.
Nie można za dużo.
Na południu widać drogę do punktu odbioru.
Przy zwężeniu kanionu.
- Jesteś w tym niezła. - Bo nie jestem z miasta.
Mój syn też ma taką bliznę.
Zauważyłaś.
Wybacz.
Wiem, że wydaje ci się,
że więź Willa z robotem jest wyjątkowa.
Myślałem, że też ją mam...
ze Strachem na Wróble.
Ale to było kłamstwo.
Te roboty mają pewne podstawowe oprogramowanie.
Tak jak inne stworzenia...
mają pierwotną część mózgu.
U ludzi łączy się ona z przetrwaniem.
W obliczu zagrożenia stajemy do walki lub uciekamy.
I mamy dzieci,
by życie mogło trwać dalej.
One nie są żywe.
Nie rozumieją życia.
To mordercy.
Jeśli pominąć rysunki i przybijanie piątek,
zostanie tylko to.
Co robisz?
Przyjaciel.
Posłuchaj.
Wiem, że chcesz pomóc, ale to konieczne.
On nic nie rozumie.
Bez tego ucieknie.
Co się stało z uzdą?
To wina robota.
Co? Czemu to zrobił?
On nie rozumie.
To jego jest trudno zrozumieć.
- Możemy ruszać? - Tak.
Pojedziesz bez uzdy.
Tylko uważaj, żeby nie spaść.
Nie będzie łatwo.
Doktor Zoe Smith.
Przyznano dostęp.
Serio? Tylko tyle?
Tyle gadania o długach, a wystarczyło aktywować jeden panel?
- Myślałeś, że zmieniłam tylko nazwisko? - Jesteś niemożliwa.
Dzięki. I proszę bardzo.
Masz u mnie dług.
Wisisz...
sporo rzeczy swoim klientom.
Byłym klientom.
Teraz muszę się przed nimi ukrywać.
Mimo że ocaliłeś Penny?
Oni mają to gdzieś.
Wiesz,
gdy dotrzemy na Alfa Centauri,
wszyscy uznają cię za bohatera i wybaczą ci winy.
To tak działa?
Może i tak.
- Jeśli tam dotrzemy. - Mama i Will wrócą z robotem.
Więc tak będzie.
Podziel się tym optymizmem z ojcem.
- Dlaczego? - Ta cała sprawa z nagraniem na mostku...
Nie mówił ci?
O czym?
To materiał na rozmowę ojca z córką...
- Don. - Nie wiem dokładnie.
- Ale poprosił o pomoc Smith. - Smith?
- O tym też nie mówił? - Smith?
Powtarzanie jej nazwiska nic nie da.
Po co mu jej pomoc?
Mogę ci powiedzieć, dokąd poszli.
- Ufasz mu? - Adlerowi?
Nie zawsze pracujemy z zaufanymi ludźmi.
Ale liczy się spryt.
No nie wiem.
On go ma.
Zbudował przyrząd, który zabił DOR-a.
Ale nie wiedział, że to pułapka.
Nie dostrzegł zagrożenia.
Więc czemu go zabrał?
To znów one.
Nie zaatakują robota.
Will ma rację.
Nie polują na nas.
Więc na co?
Niebezpieczeństwo, Willu Robinsonie!
Mamo.
Will!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nie, robocie!
Wracaj!
Nie!
Wracaj tu!
Robocie, nie!
Proszę.
Will kazał mu wrócić.
- Czemu nie posłuchał? - Pomagał przyjacielowi.
Will to jego przyjaciel.
Chodźmy.
Czekają na nas.
Cofam to, że jesteś świetną lekarką.
To nie wina hipotermii, że za mną nie nadążasz.
Tata da sobie radę. Po co tam ja?
Bo dogadujesz się ze Smith.
Twoja pomoc może nam się przydać.
Ty jesteś o wiele lepsza w pomaganiu.
A ja nie dogaduję się ze Smith.
Raz udało mi się ją przekonać.
Nie wiem, co dr Smith robi z tatą,
ale nie robi tego z dobroci serca.
Wiesz, jak to działa?
Umiem obsłużyć komputer.
Ale nie wiem,
kiedy dokładnie nadano transmisję, którą słyszeli na mostku.
Jest ich pełno.
Świetnie. Zaczekam sobie.
Denerwujesz się. Wszystko dobrze?
Tak, po prostu...
nie jestem przyzwyczajona...
do partnerstwa.
Pracuję sama.
- Dlaczego? - Bo wtedy muszę ufać tylko sobie.
Mniejsza szansa, że ktoś mnie wkopie.
Ale w razie czego nikt ci nie pomoże.
Wprawiłam się w tworzeniu dogodnych sytuacji.
Brzmi samotnie.
Co mąż i ojciec wie o samotności?
Nie zawsze taki byłem.
To nic takiego.
W młodości narobiłem głupstw.
Wdałem się w parę bójek, siedziałem w areszcie.
Byłeś notowany?
Co zrobiłeś?
Dość, by rodzice posłali mnie do marynarki,
by uniknąć kłopotów.
- I pomogło? - W dużej mierze.
Podczas służby nauczyłem się polegać moich na braciach i siostrach.
Nawet w kwestii życia.
Na zaufanie trzeba zasłużyć.
Jak, jeśli nie dasz im szansy?
Nie byłoby mnie tutaj, gdybym nie zaufał mojej rodzinie.
Musiałem nauczyć się nawet zaufania do robota.
A teraz ufasz i mnie.
To prawda.
Znalazłem.
Słyszałem to już.
Ja też.
To statek obcych.
I to nie jeden.
Skąd to dochodzi?
Zewsząd.
Jak sobie radzicie?
Cygan trochę się ociąga.
Poprowadzę go.
To nasz statek.
Myślisz, że mają świeżą kawę?
PRZYGOTUJ CEL DO PRZEJĘCIA
Mamo!
Spokojnie, Cygan.
Już dobrze.
O nie.
Jest ranny.
Pewnie któreś zwierzę zahaczyło go rogiem.
- Ale to nie... - Może to zakażenie.
To mi wygląda na toksynę.
Jest źle, prawda?
Działa szybko.
Nie martw się.
On chyba tego nie przeżyje, Will.
Hej, koniku.
Jestem przy tobie.
On nie jest taki jak ty.
Nie naprawimy go.
Maureen?
Zaczekaj.
Co on robi?
Opłakuje go.
Niemożliwe.
Droga wolna?
Na razie tak.
Komu o tym powiemy?
Gdy wróci Maureen,
obgadamy sprawę i opracujemy jakiś plan.
Maureen.
A byliśmy partnerami.
Przecież pracujesz sama.
Touché.
Wynosimy się stąd?
Ty pierwszy.
Posłuchajcie, powiem wprost.
- To był mój pomysł. Zmusiłem ją. - Wiemy. Powiedziała nam.
Cały ten czas...?
Zrozum, w jakiej sytuacji mnie postawiłeś.
Nakłaniałeś mnie do przestępstwa.
Albo nawet do buntu.
Brać go.
Idziemy!
Któregoś dnia mi za to zapłacisz.
- Tato? - To tylko nieporozumienie.
- Zaczekajcie na mamę na Jowiszu. - Co jest?
To nieporozumienie.
Dobrze pani zrobiła.
Ale o ile mi wiadomo,
długo pani z nimi mieszkała.
Co panią skłoniło, by go wydać?
Musimy dotrzeć na Alfa Centauri.
A wiadomość o tych maszynach mogłaby wywołać masową panikę.
- A tego nie chcemy. - Racja.
Panika nam w niczym nie pomoże.
Jeśli mogę wam jeszcze jakoś pomóc,
proszę pytać bez wahania.
Dobrze to słyszeć, bo...
nastąpiła zmiana planów.
Pani pomoc bardzo nam się teraz przyda.
Z radością pomogę.
PRZYŚLIJ CEL
Niech robot idzie pierwszy.
Rozładujemy konie.
Chodź.
Will?
Will.
Posłuchaj.
Rozumiesz wagę tego, co tu zrobiłeś?
Wielu ludzi w końcu wróci do swoich rodzin.
To nie moja zasługa.
Tylko jego.
Ty mu to dałeś?
CYGAN
Nie.
Wziął ją sobie na pamiątkę.
Czekaj.
Zmiana planów.
Zostawmy ten kontener.
Znajdziemy inną drogę.
Bardziej wygodną.
Każda próba opuszczenia Jowisza doprowadzi do porażenia prądem.
Majstrowanie przy czujniku doprowadzi do porażenia prądem.
Próba usunięcia urządzenia doprowadzi...
Do porażenia prądem. Jasne.
Dzięki.
Czemu ona?
Potrzebowałem pomocy.
Powinieneś przyjść do nas.
- To bezduszna oszustka. - Wyjaśnię to.
Pozwolisz jej tak o mnie mówić?
Serio?
Będziesz udawać, że nic się nie stało?
Spokojnie.
- Zaprosił mnie. - Już dobrze.
Nie. Wcale nie jest dobrze.
Więc wy dwoje...
Wasz tata przesadził z występem,
ale wszystko się udało.
Hastings mi ufa.
- Wkręciłam się tam. - Więc to był podstęp.
To był jedyny sposób, by odkryć prawdę.
Więc jaka jest ta prawda?
Hastings chce, żebym przez kilka dni
pełniła rolę oficjalnej terapeutki, by uspokoić załogę.
Czemu im na tym zależy, skoro ukrywają zagrożenie?
Mam dla was dobrą i złą wiadomość.
Czemu nie mogą być tylko dobre?
Gdy tylko wróci Maureen...
Śmiałek poleci w stronę Alfa Centauri.
Wasza rodzina będzie bezpieczna.
A zła wiadomość?
Polecą tylko ci, którzy są na pokładzie.
Jak to?
Wody wystarczy tylko dla małej liczby pasażerów.
Ale na tamtej planecie są setki ludzi.
Znajomi i rodziny. Co z nimi?
Postanowili ich tu zostawić.
I porzucić.
Tu Maureen.
Można już wysyłać ludzi?
Jeszcze nie zaczęliście?
- Czemu? - Ty mi powiedz.
Nie było rozkazu. Jowisze są uziemione.
Ja nic o tym nie wiem. Naprawdę.
To pewnie z powodu kwarantanny.
Może sprawdzają stacje dokowania.
Jasne.
Znajdź mojego syna i powiedz mu, że niedługo będę.
Dobrze.
Już niedługo. Cierpliwości.
Gdy tam dolecimy, będzie inaczej niż ostatnio.
Tym razem wszystkich ocalisz.
Powinien być w łańcuchach.
Nie musimy go zmuszać.
Sam postanowił pomóc.
A to oznacza, że może też zmienić zdanie.
Nie zrobi tego.
Zależy mu.
Na tym jednym chłopcu.
Nie tylko.
Zależy mu też na innych żywych stworzeniach.
Myślałeś, że Strach ma mózg,
a Blaszak ma mieć serce?
Tak mi się wydaje.
Więc jest tym groźniejszy.
Jesteśmy gotowi.
Robocie...
zabierz silnik z Jowisza 2.
Tu Hastings. To działa.
Zakłóca fale radiowe.
To ty się znasz.
W tej chwili jesteś chyba najważniejszą osobą na tym statku.
Maureen, chciałbym pogadać, jeśli Will nie ma nic przeciwko.
Coś się stało, gdy was nie było.
Co?
Pomówmy na osobności.
Statki obcych.
O ilu mowa?
Trudno powiedzieć, ale z doświadczenia wnioskuję,
że lepiej nie czekać na dokładną ocenę.
Ilu ludzi o tym wie?
Tylko kilkoro. Adler, kapitan Kamal oraz...
twój mąż.
- Powiedzieliście mu? - Szczerze mówiąc,
sam się dowiedział.
Włamał się do tajnej bazy danych.
- To w jego stylu. - Musiałem go aresztować.
Tak dla pozorów.
Możemy się z tego pośmiać, gdy dotrzemy do kolonii,
ale na razie muszę być bezstronny.
Jasne.
Przygotuję systemy.
Zamontujemy silnik, zgarniemy wszystkich ludzi z planety...
i możemy ruszać.
Świetnie.
John?
Cześć.
Podpadłeś Hastingsowi?
Dobrze, że jesteś.
Co ona tu robi?
Musimy pogadać.
Mój tata i inni wciąż tam są.
Hastings skłamał mi w oczy.
Myślą, że porzucimy nasze rodziny?
Nikt tu nie zostanie.
Dowództwo czeka tylko na silnik.
Nawet jeśli uda nam się sprowadzić wszystkich,
nie wystarczy nam tlenu.
Woda z planety jest zakażona.
Jeśli trafi do systemu produkcji tlenu, zniszczy nam rury.
Śmiałek rozpuści się od środka.
Z doświadczenia wiem, że to nic fajnego.
Musi być sposób, by oczyścić wodę.
Jest.
Ale zdobycie potrzebnego amoniaku potrwa rok.
Hastings i reszta nie będą czekać tak długo.
Muszę zebrać myśli.
Jesteśmy gotowi.
Zabierz go do maszynowni.
Chodź.
Nie zdążyliśmy pogadać.
- Jak tam było? Co z Willem? - Dobrze.
Odzyskał przyjaciela, ale...
jest jakby inny.
Robot?
Tak, on...
Co?
Isabel,
co wiemy o tej planecie?
To szaleństwo.
Nic nowego.
- To mnie martwi. - Musimy spróbować.
Musimy ich jakoś przekonać.
Nawet jeśli masz rację,
Hastings i Kamal nie podejmą takiego ryzyka.
To nie pytajmy ich.
- To byłby bunt. - Naprawdę?
Porwanie statku wbrew woli kapitana?
Tak.
Będą konsekwencje.
Gorsze niż dla porzuconych?
Po pierwsze, potrzebny nam plan.
Zgadzam się.
Całkowicie.
Napisy: Marta Racka